Op zoek naar …?
Miny zoekt een thuis – Gerard Sonnemans – Uitgeverij Menuet – 36 blz.
Miny de geit is alleen. Ze dwaalt rond en vraagt zich af waar ze thuis hoort. In het bos? In het dorp? Op een berg? Ze weet het niet. Iedereen die ze vraagt, heet haar welkom. Maar Miny durft niet. Het is te eng, het is te hoog, te glad, te donker of te nat. Tot ze bij de koe komt. Miny durft eigenlijk ook niet. Tot de koe haar duidelijk maakt dat ze gewoon zichzelf kan blijven.
Een prachtig hardcover prentenboek, Miny zoekt een thuis. Voorzien van mooie illustraties, geschilderd door de Ethiopische jongen Mikiyas. Kunstwerkjes, stuk voor stuk.
Het is een mooi verhaaltje. Heel eenvoudig, maar pakkend. Een beetje voorspelbaar en achteraf wist ik niet zo goed wat ik hier nu mee aan moest.
Tot ik het pakkende nawoord van Gerard Sonnemans las. Over kinderen, die niet bij hun eigen ouders opgroeien. Die misschien wel “anders” zijn.
Een kind moet een thuis hebben. Een plek waar het veiligheid voelt. Waar het, hoe dan ook, gelijk is aan degenen om hem heen.
Een pleegkind voelt zich misschien al gauw als het geitje, uit dit boek. Waar moet ik naartoe? Waar mag ik naartoe? Wie accepteert mij zoals ik ben? Wie accepteert dat ik misschien bang ben, dat ik niet goed durf?
De oplossing, die Gerard schreef voor dit lieve geitje, is hartverwarmend. Een oplossing, zoals het ook in Mensenland hoort. Een warm welkom, wie je ook bent, waar je ook vandaan komt. Ik vang je op, ik bescherm je, lach en huil met je.
Deze diepere betekenis achter het simpele verhaaltje verwarmde mijn hart. Zo hoort het ook te gaan bij het opvoeden van een mensenkind!
Chapeau Gerard en een dikke pluim voor Mikiyas!
